Wydanie tej płyty to bardzo dobry pomysł. Nic dziwnego, że z taką przepustką grupa była i jest zapraszana na szereg festiwali. Nie dziwi też fakt, że ich udział w festiwalach zaowocował również szeregiem nagród – na koncertach poznano i doceniono wartość zespołu.
Płytę rozpoczyna standard 'Before You Accuse Me'. To dobry początek, bo znając wykonanie tego standardu np. przez Creedence Clearwater Revival z 1970 r. lub Erica Claptona z 1989 r. można stwierdzić, że Devil Blues wykonał to po swojemu, bez kompleksów i efektownie. Kolejne nagranie 'Dream (Come Back To Me)' to długi, ponad 11-minutowy kołyszący numer, którego twórcą jest Sebastian Kozłowski. Tutaj umiejętności autora i gitarzysty w jednej osobie, wspieranego subtelną grą Przemysława Zalewskiego obsługującego instrumenty klawiszowe, są szczególnie widoczne. Następna kompozycja lidera to 'Tell Me'. W niej grupa swobodnie porusza się w charakterystycznym teksańskim brzmieniu. Czwarte nagranie to instrumentalne 'Sounds Of Freedom' (dedykowane tajemniczej osobie o inicjałach W.K.), które jest jakby prologiem do kolejnego: atrakcyjnego 'Come Fly With Me' autorstwa Sebastiana Kozłowskiego i Krzysztofa Gorczaka. 'Come Fly With Me' to kompozycja, która powinna trafić do szerokiego grona odbiorców – to utwór przebojowy, który zadowoli nie tylko fanów bluesa. Zrobiłem mały eksperyment: odsłuchałem kolejno 'Sounds Of Freedom' (Devil Blues), 'Come Fly With Me' (Devil Blues) i kompozycję Kenny Burneta 'Chitlins Con Carne' w wersji, którą wykonał Stevie Ray Vaughan – wyszedł atrakcyjny tryptyk. Kolejne dwa nagrania są bardziej energiczne. W jednym z nich jest wykorzystany utwór
z repertuaru Tino Gonzalesa 'It's Rock & Roll World', a w drugim utwór, który wykonał kiedyś Anthony Gomes 'Wolf In My Henhouse'. Te kompozycje ukazują nowe możliwości: atrakcyjne aranżacje i świetne brzmienie grupy. Solidną podstawę dają: grający na perkusji Kamil Lickiewicz i basista Andrzej Kozłowski (zbieżność nazwisk podobno przypadkowa).
Sebastian Kozłowski to młody gitarzysta, który gra ze smakiem, z wyczuciem dojrzałego i doświadczonego muzyka. To nie są wyścigi po gryfie, tu nie ma nadmiaru dźwięków – jest nastrój, są emocje – to są potrzebne dźwięki.
Płytę zamyka nagranie dodatkowe – radiowa (skrócona do ok. 5 minut) wersja 'Come Fly With Me'. To świetne nagranie promocyjne. I tutaj wpadam w stan przygnębienia: która radiostacja będzie to odtwarzała? Które radio publiczne promuje naszych młodych (i nie tylko młodych) wykonawców bluesowych?
Nie napisałem jeszcze o wokalu. Uważam, że Krzysztof Gorczak znakomicie spełnia swoją rolę nie tylko sposobem interpretacji, ale również barwą głosu. Ci, którzy widzieli i słyszeli Devil Blues na koncertach docenią również jego zachowanie na scenie (skromność to zaleta wszystkich członków zespołu). Wokalista śpiewa po angielsku. To bardzo dobry zabieg. Dzisiaj znajomość angielskiego może kształtować byt – przecież wielu rodaków szuka pracy za granicą. Mam nadzieję, że muzyków grupy Devil Blues taka przymusowa emigracja nie czeka.

W samochodzie słucham muzyki z kaset. Z satysfakcją wyciągnąłem kasetę z nagraną płytą 'Long Time Coming', którą firmuje Jonny Lang i nagrałem na tym nośniku płytę Devil Blues. Dopiero teraz słuchanie muzyki z tej kasety jest przyjemnością. A słuchać płyty 'Demo-cratic Session' mogę wiele razy bez odczuwania znużenia.
Pierwszy raz zetknąłem się z tym zespołem na koncercie Gala Blues Top 2005. Stwierdziłem wtedy, że Devil Blues pokazali starszakom jak się gra. Ale to był chyba słaby żart. Na płycie 'Demo-cratic Session' nie ma żartów. Jest świetna muzyka – a to dopiero debiut. Polecam. StS